Η Ελληνική Πυγμαχία έδωσε για ακόμη μία φορά ξεκάθαρο κοινωνικό παρών, στηρίζοντας ενεργά το 4ο Φεστιβάλ “Strong Me”, μια διοργάνωση που έχει εξελιχθεί σε θεσμό για την πρόληψη και την καταπολέμηση της έμφυλης και ενδοοικογενειακής βίας, αλλά και για την προώθηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της ισότητας και της κοινωνικής συνοχής.
Από την Παρασκευή 19 έως την Κυριακή 21 Σεπτεμβρίου 2025, το Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας μετατράπηκε σε έναν ζωντανό, συμμετοχικό χώρο τέχνης, δράσης, διαλόγου και αλληλεγγύης. Το Φεστιβάλ “Strong Me” επέστρεψε πιο δυναμικό από ποτέ, στέλνοντας ένα ηχηρό μήνυμα μηδενικής ανοχής στη βία, μέσα από εκδηλώσεις, παρεμβάσεις και συμβολικές δράσεις με έντονο κοινωνικό αποτύπωμα.
Η φετινή διοργάνωση ένωσε περισσότερους από 60 φορείς, δημόσιους οργανισμούς, ομοσπονδίες, συλλόγους, σωματεία, ΜΚΟ, αθλητές, ακτιβιστές και καλλιτέχνες, ενώ για πρώτη φορά συμμετείχαν και Πανεπιστημιακά Ιδρύματα, ενισχύοντας τον συλλογικό χαρακτήρα και τη βαρύτητα του μηνύματος: Η βία δεν είναι ανεκτή.

Ιδιαίτερη και ουσιαστική ήταν η παρουσία της πυγμαχίας, η οποία απέδειξε ότι δεν περιορίζεται στο αγωνιστικό κομμάτι, αλλά αποτελεί δύναμη κοινωνικής ευθύνης και παρέμβασης. Αθλήτριες της Εθνικής Ομάδας Πυγμαχίας, Ράνια Κάντζαρη, Σοφία Ντίλιου, Παναγιώτα Πετρίτση, Παναγιώτα Κούζιλου, και Μαρία Γεωργοπούλου μαζί με την Ομοσπονδιακή προπονήτρια Τζένη Τασίδου, πραγματοποίησαν επίδειξη πυγμαχίας μέσα στο ρινγκ, προσφέροντας μια δυνατή εικόνα συμβολισμού και αποφασιστικότητας.

Η παρουσία τους έστειλε ξεκάθαρο μήνυμα ενδυνάμωσης, αυτοπεποίθησης και αντίστασης στη βία, αναδεικνύοντας τον ρόλο της πυγμαχίας ως εργαλείο ενδυνάμωσης, πειθαρχίας και προσωπικής απελευθέρωσης, ιδιαίτερα για τις γυναίκες.

Το Φεστιβάλ “Strong Me” αποτέλεσε συνδιοργάνωση του Strong Me με τον Δήμος Πειραιά και το ΣΕΦ, επιβεβαιώνοντας ότι η σύμπραξη αθλητισμού, τοπικής αυτοδιοίκησης και κοινωνικών φορέων μπορεί να παράγει ουσιαστικό κοινωνικό έργο.

Η Ελληνική Πυγμαχία, με τη διαρκή συμμετοχή της σε δράσεις κοινωνικής ευαισθητοποίησης, αποδεικνύει ότι ο αθλητισμός μπορεί –και οφείλει– να βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της κοινωνικής αλλαγής. Εκεί όπου το μήνυμα είναι πιο δυνατό από κάθε γροθιά: σεβασμός, ισότητα, δύναμη και ανθρώπινη αξιοπρέπεια.
